Hydroza

2023-2024 · Warszawa, Poznań, Wrocław

Kto będzie płakał ostatni?

W obliczu katastrofy klimatycznej pytamy o płacz - wyraz bezsilności, ale i buntu. Astrida Neimanis w tekście „Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym” wskazuje wodę jako budulec, przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie, u noworodka składające się aż w 80% z wody, staje się dzięki temu częścią przyrody i całego systemu przekazywania treści.

Ta idea zyskała kształt w pracach sześciu fotografek: Jadwigi Janowskiej, Jagody Malanin, Igi Mroziak, Kasi Rysiak, Mileny Soporowskiej i Kasi Ślesińskiej. Do wspólnego „płaczu” zaprosiłyśmy też publiczność.

Gdzie

  • Pracownia Wschodnia, Warszawa, 11-26 marca 2023
  • DOMIE, Poznań, 2-10 września 2023
  • „Znak wodny”, Biuro Wystaw, Warszawa, od 22 marca 2024. Kuratorstwo: Paweł Brylski i Kwiaciarnia Grafiki
  • Galeria u Agatki, Wrocław, 23 marca - 17 kwietnia 2024. Wernisaż 23 marca o 18:00. Podsumowanie cyklu

Notki

Plakat wystawy w Pracowni Wschodniej, 11-26 marca 2023
Plakat wystawy w Pracowni Wschodniej, 11-26 marca 2023
Plakat wystawy Znak wodny, Biuro Wystaw, 22 marca 2024
Plakat wystawy Znak wodny, Biuro Wystaw, 22 marca 2024
DOMIE, Poznań, 2023. Fot. Gosia Patałas
DOMIE, Poznań, 2023. Fot. Gosia Patałas
Jagoda Malanin, Lo perdido, 2023
Jagoda Malanin, Lo perdido, 2023
Milena Soporowska, z cyklu Przez wodę próbowana, 2023-2024
Milena Soporowska, z cyklu Przez wodę próbowana, 2023-2024
Kasia Ślesińska, z cyklu Wodera, 2023
Kasia Ślesińska, z cyklu Wodera, 2023
Kasia Rysiak, Morze łez, 2023
Kasia Rysiak, Morze łez, 2023
Iga Mroziak, Sypialnia
Iga Mroziak, Sypialnia
Jadwiga Janowska, Jeśli w każdym momencie została cząstka mnie, ile zostanie mnie na potem. Dokumentacja z Pracowni Wschodniej, fot. Iga Mroziak
Jadwiga Janowska, Jeśli w każdym momencie została cząstka mnie, ile zostanie mnie na potem. Dokumentacja z Pracowni Wschodniej, fot. Iga Mroziak